یا زیارت یا شهادت

 

از آن اشخاصی بود که دائم باید در میان گودالهای قبر مانند، سراغش را می گرفتی. یکسره مشغول ذکرو عبادت بود. پیشانی بندی داشت با عنوان «یا زیارت یا شهادت» که حقش را خوردند. از آنجا مانده از اینحا رانده! هر وقت هم برای پاکسازی میدان مین داوطلب می شد نامش در نمی آمد. آخر جنگ بچه ها یک پارچه تهیه کرده و روی آن نوشته بودند: کمک کنید. روی دست خدا باد کرده، دعا کنید تیر غیب بخورد.

از کتاب فرهنگ جبهه جلد سوم (شوخ طبعی ها) نوشته سید مهدی فهیمی

نقل از: سایت شهید آوینی


 

نوشته شده توسط سید مهدی در دوشنبه چهارم آذر 1392 ساعت 12:50 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


یاران خراسانی


سالروز میلاد با سعادت امام رضا (ع) مبارک باد.

سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

***

در بزم وصال تو نگویم زکم و بیش

چون آینه خو کرده به ویرانی خویشم

***

لب باز نکردم به خروشی و فغانی

من محرم راز دل طوفانی خویشم

***

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی

عمریست پشیمان زپشیمانی خویشم

***

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم

شرمنده جانان زگران جانی خویشم

***

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر

افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

***

هر چند امین، بسته دنیا نیم اما

دلبسته یاران خراسانی خویشم

حضرت آیه الله خامنه ای


 

نوشته شده توسط سید مهدی در سه شنبه بیست و ششم شهریور 1392 ساعت 11:25 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


وصایای حضرت فاطمه (سلام الله علیها)

شهادت مادرم فاطمه زهرا(س) بر عموم شیعیان تسلیت باد.

تو ادامه مطلب وصایای حضرت صدیقه کبری(س) را گذاشتم که علاقمندان می تونن استفاده کنن و من رو هم دعا کنن.

منتظر نظرات زیبا و کارسازتون هستم.

نسأل الله منازل الشهداء و الصالحین


ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط سید مهدی در شنبه بیست و چهارم فروردین 1392 ساعت 9:6 موضوع عکس | لينک ثابت


متن کامل آیة الکرسی

پس از مدتهای زیاد سلام

اینم متن کامل آیة الکرسی که بنا به درخواست یکی از بازدیدکنندگان اینجا گذاشتم

امیدوارم که با نظراتت خوبتون بتونید منو تو انجام وظیفه ام همراهی کنید ممنون از حضور خوبتون


اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ کُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ*
لاَ إِکْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَکَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ * اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ کَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ*


خداى يکتا که جز او کسي شايسته ستايش نيست / او هميشه زندهء پا برجاي است /(پس) هيچ گاه خواب سبک و سنگين او را فرا نمي گيرد /آنچه در آسمان ها و آنچه در زمين است در سيطره مالکيّت و فرمانروايى اوست /مگر مي شود کسي شفاعت کند(مردم را) بدون اجازهء او / به پيدا و پنهان ايشان آگاه است / وايشان ذرّه اي از دانش او را احاطه ندارند / مگر به آنچه او بخواهد / دامنه تخت (سلطنت) او آسمانها و زمين است/ نگهداري اينها برايش کاري نيست / و او بلند مرتبه ترين و بزرگ مطلق است .
در دين اجباري نيست،فرق ميان پيشرفت و سقوط بيان شده است/ پس آن کس که طغيانگر بودامّا به خدا ايمان آورد به بهترين دستاويز نجات (از پرتگاه) رسيده است که پاره شدني نيست /و خدا شنوا و دانا است./ خدا پشتيبان افراد باايمان است آنها را از تاريکيها بيرون مي ‌آورد و به طرف نور ميبرد/ به همان صورت به کساني که طغيان کردند کمک ميکند چنان که که آنها را از نور بيرون آورده به درون تاريکيها ميبرد/.آنهايند اهل آتش جهنّم و هميشه در آن خواهند بود .


 

نوشته شده توسط سید مهدی در شنبه بیست و چهارم فروردین 1392 ساعت 8:48 موضوع عکس | لينک ثابت


به سفارش یکی از دوستان اینا رو میذارم




 

نوشته شده توسط سید مهدی در سه شنبه بیستم فروردین 1392 ساعت 10:44 موضوع عکس | لينک ثابت


تست نرمالی

تست نرمالی

شما یک فرد نرمال هستید در صورتی که:

۱. عضو تبیان باشین

 ۲. موبایل داشته باشین

 ۴. وقت بذارین برای مطالعه و عبادت

 ۵. متوجه نشدین که این مطلب شماره ۳ نداره؟؟

 ۷. الان رفتی چک کنی ببینی ۳ هست یا نه؟

 ۸. شماره ۶ کجاست؟

 ۹. چک کردی؟ حالا لبخند میزنی؟

 ۱۰. شماره ۱ کجاست؟

 ۱۱. رفتی اینم چک کنی؟؟؟ واقعا که !!

 خدا وکیلی تو الان فکر میکنی نرمالی؟ هان؟


 

نوشته شده توسط سید مهدی در پنجشنبه هفدهم اسفند 1391 ساعت 10:10 موضوع سایر | لينک ثابت


غریبه‌ای عزیزترازحاج‌آقامجتبی وآیت‌الله‌خوشوقت

در پی اعلام عزای عمومی برای هوگو چاوز؛
سوالی که برای ما پیش می آید این است که آیا ارزش و اعتبار مردی مثل چاوز نزد مردم ایران بالاتر است یا بزرگانی چون آیت الله خوشوقت و حاج آقا مجتبی تهرانی؟
رئیس جمهور کشورمان جزو اولین کسانی بود که پس از مرگ آقای رئیس جمهور پیام تسلیت خود را فرستاد و چاوز را شهید راه خدمت به مردم ونزوئلا خواند.

شب گذشته خبر درگذشت رئیس جمهور ونزوئلا که حدود 2 سال با بیماری سرطان دست و پنجه نرم می کرد به صورت گسترده در رسانه ها منتشر شد.

خبر مرگ هوگو چاوز، تاثر و نارحتی مردم کشورش را به همراه داشت و از آنجا که او سیاستمداری منصف و خوش قلب بود، چشمان زیادی برایش گریه کردند.

رئیس جمهور کشورمان جزو اولین کسانی بود که پس از وقوع این اتفاق پیام تسلیت خود را فرستاد و چاوز را شهید راه خدمت به مردم ونزوئلا خواند. ارسال چنین پیامی قبل از حتی برخی مقامات رسمی ونزوئلا برای فردی که سیاست های ضد امریکایی و استکباری ارزشمندی داشت، ستودنی است. اما محمود احمدی نژاد به همین پیام بسنده نکرد و در جلسه امروز، هیئت دولت تصمیم گرفت چهارشنبه را عزای عمومی اعلام کند که این مسئله نیز تا حدود زیادی قابل توجیه است.

اما سوالی که برای ما پیش می آید این است که آیا ارزش و اعتبار مردی مثل چاوز نزد مردم ایران بالاتر است یا بزرگانی چون آیت الله خوشوقت و حاج آقا مجتبی تهرانی؟

بزرگانی که در همین سال جاری به دیار باقی شتافتند اما هرگز برای آنها عزای سراسری اعلام نشد و گویا در نظر دولتمردان امروز ایران، اعتبار یک رئیس جمهور غریبه بیشتر از بزرگان دینی کشورمان است.


 

نوشته شده توسط سید مهدی در پنجشنبه هفدهم اسفند 1391 ساعت 10:5 موضوع سایر | لينک ثابت


نامه نگاری انیشتین با آیت الله العظمی بروجردی قدس سره

جهت مطالعه نظریات انیشتین و آخرین نامه ای که به آیت الله العظمی بروجردی نوشتند به ادامه مطلب مراجعه فرمایید.

تصاویری از حضرت آیت الله العظمی بروجردی ره


ادامه مطلب

 

نوشته شده توسط سید مهدی در پنجشنبه بیست و یکم دی 1391 ساعت 8:58 موضوع مذهبی | لينک ثابت


كسي كه داره ميميره و هيچ راه درماني هم نداره

اومد پيشم حالش خيلي عجيب بود فهميدم با بقيه فرق ميکنه
گفت :حاج آقا يه سوال دارم که خيلي جوابش برام مهمه
گفتم :چشم اگه جوابشو بدونم خوشحال ميشم بتونم کمکتون کنم
گفت: من رفتني ام!
گفتم: يعني چي؟
گفت: دارم ميميرم
گفتم: دکتر ديگه اي رفتی، خارج از کشور؟
گفت: نه همه اتفاق نظر دارن، گفتن خارج هم کاري نميشه کرد.
گفتم: خدا کريمه، انشاله که بهت سلامتي ميده
با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بميرم یعنی خدا کريم نيست؟
فهميدم آدم فهميده ايه و نميشه گل ماليد سرش
گفتم: راست ميگي، حالا سوالت چيه؟
گفت: من از وقتي فهميدم دارم ميميرم خيلي ناراحت شدم از خونه بيرون نميومدم
کارم شده بود تو اتاق موندن و غصه خوردن
تا اينکه يه روز به خودم گفتم تا کي منتظر مرگ باشم
خلاصه يه روز صبح از خونه زدم بيرون مثل همه شروع به کار کردم
اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود برم و انگار اين حال منو کسي نداشت
خيلي مهربون شدم، ديگه رفتاراي غلط مردم خيلي اذيتم نميکرد
با خودم ميگفتم بذار دلشون خوش باشه که سر من کلاه گذاشتن
آخه من رفتني ام و اونا انگار موندنی
سرتونو درد نيارم من کار ميکردم اما حرص نداشتم
بين مردم بودم اما بهشون ظلم نميکردم و دوستشون داشتم
ماشين عروس که ميديم از ته دل شاد ميشدم و دعا ميکردم
گدا که ميديدم از ته دل غصه ميخوردم و بدون اينکه حساب کتاب کنم کمک ميکردم
مثل پير مردا برای همه جوونا آرزوي خوشبختي ميکردم
الغرض اينکه اين ماجرا منو آدم خوبي کرد و مهربون شدم
حالا سوالم اينه که من به خاطر مرگ خوب شدم و آيا خدا اين خوب شدن منو
قبول ميکنه؟
گفتم: بله، اونجور که میدونم و به نظرم ميرسه آدما تا دم رفتن خوب شدنشون
واسه خدا عزيزه
آرام آرام خدا حافظي کرد و تشکر، وقتی داشت ميرفت گفتم: راستي نگفتي چقدر وقت داري؟
گفت: معلوم نيست بين يک روز تا چند هزار روز!!!
يه چرتکه انداختم ديدم منم تقريبا همين قدرا وقت دارم. با تعجب گفتم: مگه
بيماريت چيه؟
گفت: بيمار نيستم!
گفتم: پس چي؟
گفت: فهميدم مردنيم، رفتم دکتر گفتم: ميتونيد کاري کنيد که نميرم گفتن:
نه گفتم: خارج چي؟ و باز گفتند : نه! خلاصه حاجي
مارفتني هستيم وقتش فرقي داره مگه؟ باز خنديد و رفت و دل منو با خودش برد
 
با تشكر از وبلاگ شخصي مهدي فاطمي پور دوست عزيز و گرامي ام


 

نوشته شده توسط سید مهدی در چهارشنبه هجدهم آبان 1390 ساعت 13:47 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


بدون شرح برای حجاب

يك تبليغ خوب براي حجاب.

خود شما قضاوت كنيد.

با تشکر از وبلاگ حجاب کامل


 

نوشته شده توسط سید مهدی در یکشنبه پانزدهم آبان 1390 ساعت 13:16 موضوع عکس | لينک ثابت


شعر مقام معظم رهبری در مورد امام زمان (عج)

دل را ز بی خودی سر از خود رمیدن است

جان را هوای از قفس تن پریدن است

از بیم مرگ نیست که سرداده ام فغان

بانگ جرس زشوق به منزل رسیدن است

دستم نمی رسد که دل از سینه برکنم

باری علاج شکر گریبان دریدن است

شامم سیه تر است ز گیسوی سرکشت

خورشید من برآی که وقت دمیدن است

سوی تو این خلاصه گلزار زندگی

مرغ نگه در آرزوی پر کشیدن است

بگرفت آب و رنگ زفیض حضور تو

هرگل دراین چمن که سزاوار دیدن است

با اهل درد شرح غم خود نمی کنم

تقدیر قصه دل من ناشنیدن است

آن را که لب به دام هوس گشت آشنا

روزی(امین)سزا لب حسرت گزیدن است


 

نوشته شده توسط سید مهدی در یکشنبه هشتم آبان 1390 ساعت 8:53 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


دوران ماقبل تاریخ یا عصر حجر قبل از حضرت آدم و حوا بوده یا بعد از آن بوده است؟

با توجه به اینكه طبق برخی از روایات و برداشتی كه از برخی آیات قرآن می شود، و با توجه به اینكه حدوداً كمتر از ده هزار سال از خلقت حضرت آدم و حوا می گذرد، و همچنین از اینكه طبق گفته کتاب دائره المعارف نوشته عبدالحسین سعیدیان. ج2. ص 1401، عصر حجر در اروپا حدود 500 هزار سال پیش بوجود آمده است، به این نتیجه می رسیم كه ظاهراً دوران ماقبل تاریخ یا عصر حجر، قبل از حضرت آدم و حوا بوده است.
برای درك بهتر سخن فوق، ذكر مطالب زیر مناسب به نظر می رسد:
در ابتدای بحث، به محاسبه ای ساده می پردازیم تا بدانیم بنابر عقاید اسلامی عمر انسان کنونی که از سلاله آدم (ع) است چه مدت می گذرد؟
بنابر شواهد علمی از جمله اکتشافات پروفسور وولی طوفان نوح در حدود 320 سال پیش از میلاد مسیح به وقوع پیوسته است. که طوفان نوح در 950 سالگی حضرت نوح (ع) به وقوع پیوست و نیز در بحارالانوار آمده است که بین نوح و آدم (ع) 1500 سال فاصله بوده است و حضرت آدم (ع) 936 سال عمر کرده است.

با محاسبه ارقام فوق خلقت آدم(ع) در 6586 سال پیش از میلاد مسیح به وقوع پیوسته است. یعنی آدم ابوالبشر در عصر حجر جدید که از هزاره هشتم قبل از میلاد شروع می شود خلق شده و بر روی زمین زندگی کرده است. نوع قربانهایی که فرزندان آدم (ع) – هابیل و قابیل – برای خداوند انجام داده اند و در احادیث به آنها اشاره شده است یکی شتر سرخ موی و دیگری دسته ای گندم زرد رنگ نیز موید آن است که در آن زمان اهلی کردن حیوانات و کشاورزی رواج داشته است. و این نیز از شواهدی است که بر خلقت آدم در عصر حجر صحه می گذارد. زیرا مشخصه حجر جدید اهلی کردن حیوانات و رواج کشاورزی است.

عالم ها و آدمهای پیش از آدم « ابوالبشر »

در اینجا به طرح این سوال می پردازیم که اگر از عمر آدم (ع) در حدود 8600 سال می گذرد پس کشفیات و آثاری که از انسان ما قبل از تاریخ بدست آمده مربوط به چه کسانی و موجوداتی بوده است؟

هرچند آیات و روایات تأكید دارند كه انسان امروزی بدون شك از نسل حضرت آدم (ع) هستند، امّا بنابر برخی از روایات، خداوند قبل از خلقت انسان، موجوداتی با شعور كه خدا را می‏پرستیده ‏اند، خلق نموده و پس از قیامت نیز موجوداتی را خواهد آفرید و خلقت خداوند منحصر به خلق انسان نیست. بنابر برخی از روایات دیگر، خداوند موجوداتی شبیه به انسان به نام « نسناس» را خلق كرده بود كه قبل از خلقت انسان از بین رفتند.[1]

بر اساس آیات قرآن و روایات بی‏شمار، خلقت آدم و حوا(اولیّن انسان‏ها) به طور مستقل بوده و تكامل یافته «نسناس» نبوده است و نسناس به طور مسلّم قبل از حضور آدم و حوّا، بر روی زمین از بین رفته بوده ‏اند.
در كتاب‌ شریف‌ بحار الانوار احادیثی‌ وجود دارد مبنی‌ بر این‌ كه‌ قبل‌ از حضرت‌ آدم‌ عوالم دیگری‌ وجود داشته‌ است‌ كه‌ در آن‌، آدم‌های‌ بسیاری‌ زندگی‌ می‌كردند و خدای‌ سبحان‌ را تسبیح‌ می‌گفتند. برای‌ دست‌ یابی‌ به‌ توضیح‌ و تفصیل‌ بیشتر به‌ این‌ كتاب‌ مراجعه‌ شود.[2]

در كتاب توحید، ج 1، ص 277 از امام صادق(ع) روایتی آورده كه در ضمن آن به راوی فرموده: شاید شما گمان می‏كنید كه خدای عزّ وجلّ غیر از شما هیچ بشر دیگری را نیافریده است. نه، چنین نیست؛ بلكه هزار هزار آدم آفریده كه شما از نسل آخرین آنهاهستید.

مرحوم صدوق در كتاب خصال، ج 2، ص 652، ح 54 از امام باقر(ع) روایت كرده كه فرمود: خدای عز وجل از روزی كه زمین را آفریده، هفت عالم را در آن خلق (و سپس منقرض كرده است) كه هیچ یك از آن عوالم از نسل آدم ابوالبشر نبوده‏اند و خدای تعالی همه آنها را ازپوسته روی زمین آفرید و نسلی را بعد از نسل دیگر ایجاد كرد و برای هر یك، عالمی بعد از عالم دیگر پدید آورد تا در آخر، آدم ابوالبشر را بیافرید و ذریه‏اش را از او منشعب ساخت...[3]


[1]- بحارالانوار، ج 11، ص 103
[2]- بحارالانوار؛ج‌ 54 از ص‌ 316، باب‌ العوالم
[3]- ترجمه تفسیرالمیزان، ج 4، ص 221 -231

منبع: پايگاه شهر سوال (سايت مركز پاسخگويي به سوالات ديني)

http://www.soalcity.ir/node/1687


 

نوشته شده توسط سید مهدی در پنجشنبه پنجم آبان 1390 ساعت 9:33 موضوع مذهبی | لينک ثابت


عراقي مزدور ، مي كشمت !!!

شادي روح شهدا : صلوات

امروز تو وبلاگ يكي از دوستان داشتم گشت مي زدم كه به يه مطلب برخوردم

خيلي خيلي خنديدم

پيشنهاد مي كنم شما هم تا آخر بخونيد خيلي جالبه

اميدوارم كه لذت ببريد و برا شادي روح شهدا صلوات بفرستيد

اما اون داستان شگفت انگيز:

اوایل جنگ بود و ما با چنگ و دندان و با دست خالی با دشمن تا بن دندان مسلح می جنگیدیم. بین ما یکی بود که انگار دو دقیقه است از انبار ذغال بیرون آمده بود! اسمش عزیز بود. شب ها می شد مرد نامرئی! چون همرنگ شب می شد و فقط دندان سفیدش پیدا می شد. زد و عزیز ترکش به پایش خورد و مجروح شد و فرستادنش به عقب.

 

وقتی خرمشهر سقوط کرد، چقدر گریه کردیم و افسوس خوردیم. اما بعد هم قسم شدیم تا دوباره خرمشهر را به ایران باز گردانیم. یک هو یاد عزیز افتادیم. قصد کردیم به عیادتش برویم. با هزار مصیبت آدرسش را در بیمارستانی پیدا کردیم و چند کمپوت گرفتیم و رفتیم به سراغش. پرستار گفت که در اتاق 110است. اما در اتاق 110 سه مجروح بستری بودند. دوتایشان غریبه بودند و سومی سر تا پایش پانسمان شده بود و فقط چشمانش پیدا بود. دوستم گفت:«اینجا که نیست، برویم شاید اتاق بغلی باشد!» یک هو مجروح باند پیچی شده شروع کرد به ول ول خوردن و سر و صدا کردن. گفتم:«بچه ها این چرا این طوری می کنه؟ نکنه موجیه؟» یکی از بچه ها با دلسوزی گفت:«بنده ی خدا حتما زیر تانک مانده که این قدر درب و داغون شده!» پرستار از راه رسید و گفت: «عزیز را دیدید؟» همگی گفتیم :« نه کجاست؟» پرستار به مجروح باندپیچی شده اشاره کرد و گفت:«مگر دنبال ایشان نمی گردید؟» همگی با هم گفتیم :«چی؟این عزیزه!؟»

 

رفتیم سر تخت. عزیز بدبخت به یک پایش وزنه آویزان بود و دو دست و سر و کله و بدنش زیر تنزیب های سفید گم شده بود. با صدای گرفته و غصه دار گفت:«خاک تو سرتان. حالا مرا نمی شناسی؟» یه هو همه زدیم زیر خنده. گفتم:« تو چرا اینطور شدی؟ یک ترکش به پا خوردن که اینقدر دستک دنبک نمی خواهد!» عزیز سر تکان داد و گفت :« ترکش خوردن پیش کش. بعدش چنان بلایی سرم امد که ترکش خوردن پیش آن ناز کشیدن است!» بچه ها خندیدند. آنقدر به عزیز اصرار کریم تا ماجرای بعد از مجرویتش را تعریف کرد.

 

_گفت: وقتی ترکش به پام خورد مرا بردن عقب و تو یک سنگر کمی پانسمانم کردند و رفتند بیرون تا آمبولانس خبر کنند. تو همین گیر و دار یه سرباز موجی را آوردند انداختن تو سنگر. سرباز چند دقیقه ای با چشمان خون گرفته برّ و برّ مرا نگاه کرد. راستش من هم حسابی ترسیده بودم و ماست هایم را کیسه کرده بودم. سرباز یه هو بلند شد و نعره ای زد:« عراقی پست می کشمت!» چشمتان روز بد نبینه، حمله کرد بهم و تا جان داشتم کتکم زد. به خدا جوری کتکم زد که تا عمر دارم فراموش نمی کنم. حالا من هر چه نعره می زدم و کمک می خواستم کسی نمی آمد. سربازه آنقدر زد تا خودش خسته شد و افتاد گوشه ای و از حال رفت. من فقط گریه می کردم و از خدا می خواستم که به من رحم کند و او را هر چه زودتر شفا دهد. بس که خندیده بودیم داشتیم از حال می رفتیم. دو مجروح دیگر هم روی تخت هایشان دست و پا می زدند و کر کر می کردند.

 

عزیز ناله کنان گفت:« کوفت و زهر مار هر هر کنان؟ خنده داره. تازه بعدش را بگویم. یه ساعت بعد به جای آمبولانس یه وانت آوردند و من و سرباز موجی را انداختند عقبش و تا رسیدن به اهواز یه گله گوسفند نذر کردم دوباره قاطی نکند. تا رسیدیم به بیمارستان اهواز دوباره حال سرباز خراب شد. مردم گوش تا گوش دم بیمارستان ایستاده بودند و شعار می دادند و صلوات می فرستادند. سرباز موجی نعره زد و گفت:« مردم این یک مزدور عراقی است. دوستان مرا کشته!» و باز افتاد به جانم. این دفعه چند تا قل چماق دیگر هم آمدند کمکش و دیگر جان سالم در بدنم نبود یه لحظه گریه کنان فریاد زدم:« بابا من ایرانیم، رحم کنید.» یه پیر مرد با لحجه عربی گفت:« آی بی پدر، ایرانی ام بلدی؟ جوانها این منافق را بیشتر بزنید!» دیگر لشم را نجات دادند و اینجا آوردند. حالا هم که حال و روز من را می بینید.» پرستار آمد تو و با اخم و تخم گفت: « چه خبره؟ آمده اید عیادت یا هرهر کردن. ملاقات تمامه. برید بیرون!» خواستیم با عزیز خداحافظی کنیم که ناگهان یه نفر با لباس بیمارستان پرید تو و نعره زد:« عراقی مزدور، می کشمت!» عزیز ضجّه زد:« یا امام حسین. بچه ها خودشه. جان مادرتان مرا از اینجا نجات دهید!»


 

نوشته شده توسط سید مهدی در دوشنبه بیست و پنجم مهر 1390 ساعت 14:26 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


بني صدر واي به حالت!

پدر و مادرم مي گفتند:«بچه اي» و نمي گذاشتند بروم جبهه، يك روز كه شنيدم بسيج اعزام نيرو دارد، لباس هاي صغري خواهرم را روي لباسم پوشيدم و سطل آب را برداشتم و به بهانه آوردن آب از چشمه زدم بيرون ، پدرم كه گوسفند ها را از صحرا مي آورد داد زد :«صغرا كجا»؟

براي اينكه نفهمه سيف الله هستم سطل آب را بلند كردم كه يعني مي‌روم آب بياورم. خلاصه رفتم و از جبهه لباسها را با يك نامه پست كردم. يكبار پدرم آمده بود و از شهر تلفن كرده بود، از پشت تلفن گفت:«بني صدر!واي به حالت اگر دستم بهت* برسد.»

* رييس جمهور خائن، كه در مرداد 1360 با لباس و آرايش زنانه و به همراه خلبان اختصاصي شاه معدوم و سركرده گروهك منافقين از كشور گريخت.
 

از مجله نشريه دانش آموزي «امين دانش آموز»


 

نوشته شده توسط سید مهدی در شنبه بیست و ششم شهریور 1390 ساعت 14:14 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت


اين طوري لو رفت

دو تا بچه بسيجي ، غولي را همراه خودشان آورده بودند و هاي هاي مي خنديدند.

گفتم : «اين كيه؟»

گفتند : «عراقي»

گفتم: «چطوري اسيرش كرديد ؟»   مي خنديدند !!!

گفتند:«از شب عمليات پنهان شده بود ، تشنگي فشار آورده با لباس بسيجي هاي خودمان آمده ايستگاه صلواتي شربت گرفته بود. پول داده بود ، اين طوري لو رفت » و هنوز مي خنديدند.


 

نوشته شده توسط سید مهدی در شنبه بیست و ششم شهریور 1390 ساعت 14:12 موضوع شعر، طنز، داستان | لينک ثابت